Home / Jose Fikken / Omgaan met verlies

Omgaan met verlies

Omgaan met verlies

We worden geboren en we gaan weer dood. Dat is de enige zekerheid die we hebben. Wanneer dat gebeurt, weet echter niemand. In die tussenliggende tijd zullen we deel zijn van de natuur. De aarde is onderhevig aan veranderingen en wij ook. Dagelijks zal ons leven veranderen, kijk alleen maar naar de groei die we meemaken van kind naar ouder worden. Ook de seizoenen van de natuur laten ons zien wat meegaan met de natuur betekent.

In ons leven gaan we hechtingen aan, we moeten wel. De eerste is die met onze moeder. Zodra we geboren worden, wordt ons eerste verlies  voelbaar, namelijk het doorknippen van de navelstreng. De natuur laat vervolgens onze longen ontvouwen, zodat we uiting kunnen geven aan wat we nodig hebben. We gaan ons hechten aan  onze verzorger(s). De eerste hechting(en)  die we moeten aangaan om te kunnen overleven, zorgt er waarschijnlijk ook voor dat we ons ongelukkig gaan voelen als we hechtingen los moeten laten.

Hechten heeft dus verband met verbinding aangaan. Dat is iets heel moois. Als we echter de verbinding met ons zelf kwijtraken en afhankelijk worden van de verbinding met anderen dan verliezen we, als deze verbinding verbroken wordt, niet alleen dat wat we verloren hebben, maar ook wordt duidelijk hoe we onszelf zijn kwijtgeraakt. Dit is waarschijnlijk het meest pijnlijke dat we ervaren als we spreken over rouw en verlies.

Met rouw en verlies krijgen we, vroeg of laat, allemaal te maken. De ene keer in de vorm van een verhuizing, of verlies van je baan. Of een verbroken relatie, verlies van je gezondheid, of het verlies van een dierbaar iemand.

Verlies verwerken is niet loslaten. Het is anders leren vasthouden; in de herinnering in plaats van in werkelijkheid.

Door contact te maken met wat we buiten ons zelf hebben verloren, wat we missen, herstellen we het contact met onszelf. Dit is wat we noemen ‘rouwen’. We gunnen ons de tijd om de verbinding met ons zelf te herstellen.
Hoeveel tijd gunnen we onszelf om de verbinding te herstellen. Hoelang durven we echter te laten zien dat we ongelukkig zijn? Hoeveel ruimte geven we onszelf hiervoor. Hoe reageert de buitenwereld hierop? De maatschappij is er immers op gericht om gelukkig te zijn, om aan rouwen een tijd te plakken…….Durven we onszelf te laten zien in onze imperfectie?

Elizabeth Kübler Ross is een pionier geweest om rouwen meer in de openheid te brengen. Ook William Worden heeft hier baanbrekend onderzoek in gedaan. De oefeningen waar we in deze workshop mee gaan werken zijn gekoppeld aan deze processen.

Wat erg belangrijk is in deze workshop, is om te leven in het moment en de gevoelens die er nu zijn uit te werken in beeldtaal. Beeldtaal die uit het onbewuste vorm krijgt. Dit maakt niet alleen heel inzichtelijk, maar is vooral ook heel eerlijk. De beeldtaal legt het diepste van je ziel bloot. Voor anderen is het gemaakte werk misschien niet veelzeggend, maar voor de maker is het heel bevrijdend. Daarin kan de beweging naar onze diepste verlangens vorm krijgen waardoor het contact met het eigene hersteld wordt. Daarna worden er stappen gezet om deze verlangens vorm te geven. Niet omdat het moet,  maar omdat er een zielsverlangen is zelf vorm te geven aan het leven.

Deze workshop uit 4 bijeenkomsten die 3 uur duren, waarin je beeldend aan de slag gaat. Tevens ontvang je een syllabus met informatie over het proces van rouw en verlies met de opdrachten die je tijdens de lessen uitwerkt.

Neemt u voor meer informatie over de mogelijkheden contact met mij op.

Top